Friday, September 28, 2012

అగరొత్తుల గుభాలింపుతో నిండిన ఆ గదిలోకి అప్పుడే అడుగు పెట్టిన ఆమెని చూడగానే తన గది తనకే కొత్తగా కనిపిస్తుంది. 
ఆమెకి అతనేమి పూర్తిగా కొత్త కాదు. 
అలా అని వాళ్ళది ప్రేమ వివాహం కాదు. 
అతని వ్యక్తిత్వం ఆమెకి, ఆమె సున్నితత్వం అతనికి ముందుగానే కాస్త పరిచయం. Modern Technology దయవల్ల. 
ఆమె అతనిని చూసి నవ్వింది. అదే పిలుపుగా భావించి అతను ఆమె వైపు కదిలాడు. 
ఆమె చేతులను తన చేతులలోకి తీసుకుంటూ ముందుకు నడిచి తమ కోసం అలంకరించి ఉన్న మంచం పై కూర్చున్నారు. 

దగ్గరగా చేరిన వాళ్ళ మధ్య ఇంకా  దూరం ఉంది. గాలి స్వేచ్చగా తిరుగుతుంది వాళ్ళ మధ్య. వాళ్ళ గుండె చప్పుళ్ళు వాళ్ళకి తెలుస్తున్నాయి.
దీర్గంగా ఊపిరి పీల్చి అతను ఆ నిశబ్దాన్ని చేదించే ప్రయత్నం చేసాడు. 
" ఏమైనా ఆలోచిస్తున్నావా?" అడిగాడు.
"హా!", అని.. అదేమీ లేదన్నట్టు తలూపుతూ అతని వైపు తిరిగిందామే.
"మీ అమ్మ నాన్నల గురించా!", మరో ప్రశ్న.
"ఆహ".. ముక్తసరిగా ముగించిందామే.
"మరి", అంటూ తన చేతిని ఆమె చేతిపై వేసి అడిగాడు.
"మన గురుంచి", అని అతని చేతిపై ఆమె చేయి వేస్తూ చెప్పింది.
"మన" అని వినగానే అతనిలో ఎప్పట్నుంచో ఉండిపోయిన ఒంటరితనం అనే భావన ఇంక తనకు లేదు అనే ధైర్యం, సంతోషం, ఆనందం, అవ్యక్తమైన అతీతమైన భావనలో అతని కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి.

ఆమాంతం తన చేతిని దగ్గరగా తీసుకుని అతను పెదాలతో ముద్దాడాడు. 
ఆ వెచ్చదనానికి ఆమె మొహం ఎర్రబడింది. ఇద్దరు కౌగిలిలో ఒకటిగా అయ్యారు. 
నిశిధిని శశి పాలిస్తుండగా ఆమెని అతను పాలించడం ప్రారంబించాడు. 
శశి వెన్నెల కాంతులతో మెరిసిపోతున్న నింగిలా అతని ప్రేమలో ఆమె మెరిసిపోతుంది.
వాళ్ళ దగ్గర ఇంక దూరానికి చోటు లేదు. గాలి కూడా వాళ్ళ మధ్య చొరబడే సాహసం చేయలేకపోయింది. కాలం ఆ రాత్రి వాళ్ళ కోసం కాస్తంత వేగం తగ్గించుకుంది. 
వాళ్ళు మాత్రం పంచాబూతత్మకమైన ఈ లోకానికి అతీతంగా విహరిస్తూ అతను, ఆమెగా కాక అర్ధనారీశ్వరంగా మిగిలారు.